Oltayla oyunun yeni görünümü: kedi oyuna girince kamera sabitleniyor, yalnız el hareket ediyor. Görüntü prototipten.
Prototipi ilk kez baştan sona elle oynadık. Sonuç açıktı: sevme hareketleri anlaşılırdı, ama oyun sıkıcıydı. Bir seans çok uzundu, neden sevdiğimiz ve ne zaman durmamız gerektiği belli değildi. Bu yazı o denemeyi ve neyi değiştirdiğimizi anlatıyor.
Denemede ne gördük?
“Ne yapıyorum ve niye yapıyorum hissi veriyor, bir an önce bitsin istiyorum.”
Hareketlerin çeşitliliği eğlenceliydi.
Ama bir seans birkaç dakika sürüyordu ve belli bir hedefi yoktu.
“Biraz daha sevsem mi?” gerilimi hiç oluşmadı; az ya da çok sevmenin farkı görünmüyordu.
“Çok hızlı!” uyarısı çıkıyordu ama neye göre hızlı olduğu belli değildi.
Sevmediği bölgedeki kılavuzu atlayabileceğimizi bilmiyorduk.
Yeni seans: keyif, sabır, sevgi
Seansı tek, görünür bir hedefe bağladık:
Keyif: Kediyi sevdiği yerlerde ve doğru hızda sevdikçe keyif çubuğu doluyor. Dolunca kedi mırlayarak uyumaya hazır. Onu uyutmak en güzel sonuç. Bir seans artık yarım dakika kadar sürüyor.
Görünür risk: Keyif dolduktan sonra devam edebilirsin. Her dokunuş puanı katlıyor, ama sabır çubuğu hızla eriyor. Sabır biterse pati geliyor, puanın çoğu ve biraz sevgi gidiyor. Ne kaybedeceğin ekranda yazıyor.
Sevgi: Her kedinin kendi sevgisi var: Yeni, Tanıdık, Dost. Güzel seanslar sevgiyi artırıyor; kedi daha kolay geliyor, daha uzun kalıyor.
Daha kısa, daha okunur hareketler
Hareketler kısaldı: tek çizgi, dört basış, bir tur, üç nokta.
Q ile bir kılavuzu atlayabiliyorsun. Sevmediği bölgede “Orayı sevmiyor!” yazıyor.
Dokunulmayan kılavuz kaybolmadan önce soluyor ve geri sayıyor.
Oltayla oynarken tüyü yukarı çekmek için yukarı bakınca kedi aşağıda görüş alanının dışında kalıyordu. Artık bir kedi oyuna girdiği anda kamera kediye dönüp sabitleniyor, fare yalnız oltayı tutan eli oynatıyor. Parmaklar da sapı gerçekten kavrıyor.
Küçük ama önemli düzeltmeler
Kucaktaki kedilerin durup dururken koşma ve zıplama animasyonuna geçip havada donması düzeldi.
Otururken eller artık dizlerin üstünde duruyor.
Kucaktayken kamera biraz daha geniş açıdan bakıyor.
Düşen eşyalar zemine gömülmüyor.
Kurtarılan kedinin üstünde kalpler ve parıltılar uçuşuyor.
Sırada yeni seansı yeniden elle denemek var: gerçekten daha keyifli mi?
